Wat is een LTRO- of langetermijnherfinancieringsoperatie

Een blik op de LTRO van Europa en het gebruik ervan

De financiële sector is beroemd om zijn acroniemen, van CPA tot CDS, en nieuwe voorwaarden lijken op te komen bij elke financiële innovatie of crisis. Tijdens de Europese staatsschuldcrisis werd het acroniem LTRO gebruikt om "langlopende herfinancieringstransacties" te vertegenwoordigen, die door de Europese Centrale Bank (ECB) werden gebruikt om tegen zeer lage rentevoeten geld uit te lenen aan banken in de eurozone.

Hoe LTRO werkt aan de ondersteuning van groei

LTRO's voorzien in een injectie van laagrentende financiering aan banken in de eurozone met overheidsschuld als onderpand op de leningen.

De leningen worden maandelijks aangeboden en worden doorgaans terugbetaald binnen drie maanden, zes maanden of één jaar. In sommige gevallen heeft de ECB langeretermijn-LTRO's gebruikt, zoals de driejarige LTRO in december 2011, die de neiging hebben om een ​​aanzienlijk hogere vraag te zien.

De LTRO's zijn ontworpen om een ​​tweevoudig effect te hebben:

  1. Grotere bankliquiditeit - Toegang tot goedkoop kapitaal moedigt banken in de eurozone aan om de kredietverlening die economische activiteit stimuleert te verhogen, en om te beleggen in hoger renderende activa om winst te genereren en een problematische balans te verbeteren.
  2. Lagere staatsschuldopbrengsten - Landen in de eurozone kunnen hun eigen overheidsschuld als onderpand gebruiken, waardoor de vraag naar de obligaties toeneemt en de rente daalt. Spanje en Italië hebben deze techniek bijvoorbeeld in 2012 gebruikt om hun schuldrendementen te verlagen.

De LTRO-operaties zelf worden uitgevoerd via een vrij standaard veilingmechanisme. De ECB bepaalt de hoeveelheid liquiditeit die moet worden geveild en vraagt ​​om blijken van belangstelling van banken.

Rentetarieven worden bepaald in een vaste-rentetender of een variabele-rentetender, waarbij banken tegen elkaar bieden om toegang te krijgen tot de beschikbare liquiditeit.

LTRO's tijdens de Europese schuldencrisis

LTRO's werden populair tijdens de Europese financiële crisis die begon in 2008 en ongeveer drie jaar duurde.

Voordat de crisis toesloeg, was de langste aangeboden bieding van de ECB slechts drie maanden. Deze LTRO's bedroegen slechts 45 miljard euro en vertegenwoordigden ongeveer 20% van de totale verstrekte liquiditeit van de ECB. Naarmate de crisis zich ontwikkelde, werden deze LTRO's veel langer van duur en groter in omvang.

Enkele belangrijke mijlpalen die zich hebben voorgedaan tijdens de staatsschuldcrisis omvatten:

Sinds de programma's heeft de bank zogenoemde Targeted Long-term Refinancing Operations - of LTLRO en LTLRO II - aangekondigd om de liquiditeit verder te vergroten. Deze nieuwe activiteiten worden elk kwartaal uitgevoerd op kwartaalbasis om de liquiditeit te ondersteunen en de groei te blijven ondersteunen totdat de inflatie de gewenste streefniveaus bereikt.

Alternatieven voor LTRO's voor liquiditeit

Kortere termijn repo-liquiditeitsmaatregelen verstrekt door de ECB worden basis-herfinancieringstransacties (MRO's) genoemd. Deze transacties worden op dezelfde manier uitgevoerd als LTRO's, maar hebben een looptijd van één week. Deze transacties zijn vergelijkbaar met die van de Amerikaanse Federal Reserve om tijdelijke leningen aan Amerikaanse banken te bieden in moeilijke tijden om de liquiditeit te verhogen.

Landen van de eurozone hebben ook toegang tot liquiditeit via Emergency Liquidity Assistance (ELA) -programma's. Deze 'lender of last resort'-mechanismen zijn ontworpen om zeer tijdelijke maatregelen te zijn die zijn ontworpen om banken te helpen in tijden van crisis. Individuele landen hebben de mogelijkheid om deze operaties uit te voeren met een ECB-overschrijvingsoptie, hoewel ze minder vaak voorkomen dan andere operaties.

Wat het betekent voor beleggers

LTRO's kunnen een grote impact hebben op de markt, afhankelijk van hun duur en omvang.

Vaak zal de markt positief reageren wanneer onverwacht grote maatregelen worden aangekondigd, aangezien de verhuizing de neiging heeft om de liquiditeit te vergroten en het financiële systeem te versterken.

Ondanks de kortetermijnwinsten, zijn de langetermijneffecten op deze operaties discutabel en onzeker, wat betekent dat de langetermijnimpact voor beleggers varieert.