Reserve valuta van Bretton Woods naar China's Yuan
Ongeacht, reserve valuta wordt aangehouden om de waarde van de nationale valuta te ondersteunen.
Mexico geeft bijvoorbeeld peso's (die in wezen schuldbekentenissen zijn) uit aan zijn burgers en koopt ze terug met US-dollars, euro's of andere reservevaluta over de hele wereld die worden aangehouden door de centrale bank . Landen kunnen ook goud of andere edele metalen in hun officiële reserves opslaan.
In dit artikel zullen we de geschiedenis en toekomst van reservevaluta's bekijken, evenals hoe deze valuta's het monetaire beleid over de hele wereld beïnvloeden.
Reserve Valuta Geschiedenis en Toekomst
De US-dollar verving het Britse pond sterling als de belangrijkste reservemunteenheid van de wereld rond 1945 in overeenstemming met de Bretton Woods- overeenkomsten. Destijds was de Amerikaanse dollar de valuta met de grootste koopkracht en de enige valuta die door goud werd gesteund (hoewel deze steun in 1973 werd geëlimineerd in een controversiële beslissing), terwijl de VS een leidende wereldmacht was geworden.
Maar de Amerikaanse dollar is niet de enige reservevaluta die is aangewezen door het Internationaal Monetair Fonds en andere internationale organisaties.
De euro en de Japanse yen zijn als reservemunt steeds populairder geworden gezien de omvang van hun respectieve economieën. China is ook goed gepositioneerd om een belangrijke speler te worden als de grootste schuldeiser en exporteur ter wereld. In feite werd China's yuan door het Internationaal Monetair Fonds benoemd als een wereldwijde reservevaluta in 2015.
De populariteit van reservevaluta's is een functie van hun stabiliteit en reputatie. De Chinese yuan is bijvoorbeeld niet van de grond gekomen als een belangrijke reservevaluta vanwege bezorgdheid over een plotse devaluatie die hun waarde lager zou kunnen stellen. Hetzelfde geldt voor de euro na de staatsschuldencrisis in 2009 en de immigratiecrisis in 2016-17. Deze problemen hebben geleid tot bezorgdheid over de volatiliteit van de valuta, waardoor de US-dollar de meest populaire reservevaluta is gebleven.
Reserve valuta en monetair beleid
Monetair beleid heeft een sterk effect op de deviezenreserves. De meeste grote economieën met flexibele of zwevende wisselkoersregelingen maken overtollig aanbod en vraag vrij door aankoop- of verkoopreserves te kopen. Een land dat de waarde van zijn valuta wil verhogen, kan bijvoorbeeld zijn nationale valuta terug kopen met zijn deviezenreserves. De Bank of Japan is berucht geweest voor het ingrijpen op de valutamarkten door zijn externe reserves als munitie te gebruiken.
Andere landen kunnen om verschillende redenen vaste wisselkoersregelingen hanteren. Onder dit type systeem kunnen vraag en aanbod de waarde van de nationale valuta hoger of lager verplaatsen. Een hogere vraag naar een nationale valuta (bijvoorbeeld vanwege een relatief sterke economie) zou bijvoorbeeld leiden tot een hogere waarde voor zijn valuta.
Het was de favoriete manier van China om hun valuta te controleren voordat ze de yuan dreef om de reservestatus te verkrijgen in het wereldwijde financiële systeem.
Landen houden ook continu toezicht op grote reservevaluta's om te voorkomen dat hun posities negatief worden beïnvloed. Zo kan een significante inflatie in de VS leiden tot een devaluatie van de dollar en de daaropvolgende devaluatie van deviezenreserves. Uiteindelijk beperkt dit de voordelen van het monetaire beleid die met deze reserves kunnen worden behaald. Met andere woorden, er is alleen een margeverbaat voor de valuta van een land die over de hele wereld wordt beschouwd als een 'reserve'-valuta.
Landen met de meeste reservevaluta
Landen hebben reservevaluta om een aantal verschillende redenen. Ze zijn een belangrijke indicator voor het vermogen om buitenlandse schuld terug te betalen, om een nationale valuta te verdedigen en zelfs om soevereine kredietbeoordelingen te bepalen.
Landen kunnen ook eenvoudig een grote hoeveelheid valuta aanhouden vanwege een onbalans in de handel, zoals het geval is met China en hun posities in Amerikaanse dollars.
Hier zijn de vijf landen met de meeste buitenlandse reservevaluta:
- China - $ 3,5 biljoen
- Japan - $ 1,3 biljoen
- Zwitserland - $ 661 miljard
- Saoedi-Arabië - $ 581 miljard
- Rusland - $ 407 miljard
De Europese Centrale Bank, die de eurozone bedient, houdt buitenlandse valutareserves aan voor een bedrag van $ 700 miljard - meer dan Zwitserland en minder dan Japan.
Andere landen hebben heel weinig valutareserves. Venezuela heeft bijvoorbeeld te maken gehad met hyperinflatie tot 2017 en heeft slechts een paar miljard Amerikaanse dollar nodig om in dollar luidende soevereine schulden af te betalen. Argentinië kreeg ook te maken met afnemende valutareserves na zijn eigen gevecht tegen de stijgende inflatie voordat Macri het voorzitterschap won van de peronisten.
Key Takeaway Points
- De reservemunteenheid wordt door veel overheden en instellingen in aanzienlijke hoeveelheden aangehouden als een middel voor internationale betalingen.
- Reserve-valuta kan door centrale banken worden gebruikt om buitenlandse schulden te betalen en nationale valuta te verdedigen, terwijl ook wordt bijgedragen aan het bepalen van soevereine ratings.
- De grootste houders van reservevaluta zijn China, Japan en Zwitserland.